Masz prawo do spokoju: czym jest Niebieska Karta i...

Masz prawo do spokoju. Masz prawo do bezpieczeństwa. Masz prawo do życia bez przemocy – niezależnie od tego, kim jesteś i gdzie mieszkasz. Procedura Niebieskiej Karty została stworzona po to, aby to prawo realnie chronić i wprowadzać w życie. Jeżeli Ty lub ktoś z Twojego otoczenia doświadcza przemocy domowej, ta ścieżka zapewnia natychmiastową reakcję służb, plan pomocy i długofalowe wsparcie. Poniżej znajdziesz wyczerpujący przewodnik: od wyjaśnienia „niebieska karta - co to”, przez zasady działania, po praktyczne wskazówki, jak zrobić pierwszy krok.

Niebieska Karta - co to i dla kogo?

Niebieska Karta to formalna, bezpłatna procedura pomocowa uruchamiana w sytuacji podejrzenia przemocy domowej. Jej celem jest ochrona osoby doznającej przemocy, zapewnienie jej wsparcia i koordynacja działań instytucji takich jak policja, pomoc społeczna, oświata, ochrona zdrowia czy gmina. Co szczególnie ważne – procedura może zostać wszczęta nawet bez zgody i bez wniosku osoby pokrzywdzonej, jeśli istnieje uzasadnione podejrzenie przemocy. Odpowiadając wprost na pytanie „niebieska karta - co to”: to zorganizowany system reagowania i pomagania, a nie skarga karna czy sprawa w sądzie.

Procedura przeznaczona jest dla każdej osoby w gospodarstwie domowym, która doświadcza przemocy: dorosłych, seniorów, osób z niepełnosprawnościami, a także dzieci. Może objąć związki małżeńskie, partnerskie, rodzicielskie, powinowate oraz inne relacje domowe – także gdy osoby nie mieszkają razem stale, ale tworzą gospodarstwo lub utrzymują więź rodzinną.

Czym Niebieska Karta nie jest

Nie jest zawiadomieniem o przestępstwie w rozumieniu kodeksu postępowania karnego – zgłoszenie do prokuratury lub na policję w sprawie karnej możesz złożyć równolegle, ale nie jest to warunek konieczny do uruchomienia Niebieskiej Karty.
Nie wymaga zgody osoby skrzywdzonej – jeśli istnieje podejrzenie przemocy, uprawniony pracownik ma obowiązek wszcząć procedurę.
Nie jest „karą” dla sprawcy samą w sobie – to proces pomocy i monitoringu; środki represyjne (np. zakazy, nakazy) wynikają z odrębnych przepisów i decyzji służb lub sądu.
Nie kończy się na jednym spotkaniu – to ciąg działań i wsparcia, aż do ustania przemocy lub wyczerpania potrzeb pomocowych.

Podstawy prawne i czym jest przemoc domowa

Procedurę regulują krajowe przepisy dotyczące przeciwdziałania przemocy domowej oraz akty wykonawcze określające wzory formularzy i sposób pracy zespołów pomocowych. W ostatnich latach prawo było nowelizowane, by jeszcze skuteczniej chronić osoby doznające przemocy i precyzyjnie opisywać różne formy krzywdzenia.

Formy przemocy, które obejmuje Niebieska Karta

Przemoc fizyczna – bicie, szarpanie, popychanie, duszenie, zadawanie ran, przetrzymywanie, pozbawianie snu czy jedzenia.
Przemoc psychiczna – wyzwiska, upokorzenia, groźby, kontrolowanie, izolowanie, ośmieszanie, szantaż emocjonalny, gaslighting.
Przemoc seksualna – wymuszanie współżycia lub praktyk seksualnych, naruszanie intymności, dotykanie wbrew woli.
Przemoc ekonomiczna – odbieranie pieniędzy, kontrolowanie wydatków, uniemożliwianie podjęcia pracy, zadłużanie drugiej osoby, kradzież świadczeń.
Przemoc zaniedbania – nieudzielanie opieki, leczenia, jedzenia czy higieny osobie zależnej (dziecku, seniorowi, osobie z niepełnosprawnością).
Przemoc cyfrowa – nękanie online, monitorowanie wiadomości, kradzież haseł, udostępnianie intymnych treści bez zgody.

Jeśli rozpoznajesz w swojej sytuacji którekolwiek z powyższych zachowań, masz prawo do pomocy. Pamiętaj: przemoc to nie konflikt. Konflikt zakłada równowagę sił; przemoc – ich nadużycie.

Kto i kiedy może wszcząć procedurę

Wszczęcie Niebieskiej Karty następuje poprzez wypełnienie formularza NK-A przez przedstawicieli instytucji, które zetknęły się z podejrzeniem przemocy. Uprawnione są m.in.:

Policja – podczas interwencji domowych, ale także na komisariacie po zgłoszeniu ustnym lub pisemnym.
Jednostki organizacji pomocy społecznej (OPS/MOPS, PCPR) – podczas wizyt i rozmów w środowisku.
Oświata – szkoły, przedszkola, poradnie; sygnał mogą dać nauczyciele, pedagodzy, psychologowie.
Ochrona zdrowia – lekarze, pielęgniarki, ratownicy medyczni, pracownicy szpitali i POZ.
Gminne komisje rozwiązywania problemów alkoholowych – w związku ze zgłoszeniami dotyczącymi uzależnień i przemocy.

Co istotne, każda osoba – sąsiadka, znajomy, ktoś z rodziny – może przekazać podejrzenie przemocy dowolnej z powyższych instytucji. W praktyce często wygląda to tak: dzwonisz na policję, piszesz lub zgłaszasz się do OPS/MOPS, rozmawiasz z pedagogiem szkolnym albo lekarzem. Oni mają obowiązek zareagować i – jeśli sytuacja tego wymaga – uruchomić Niebieską Kartę. Z punktu widzenia ofiary to wciąż proste pytanie: „niebieska karta - co to?” – odpowiedź brzmi: to bezpieczna brama do profesjonalnego wsparcia.

Jak wygląda Niebieska Karta krok po kroku

Poniżej znajdziesz schemat całej procedury – od pierwszego sygnału, przez działania zespołów, po zamknięcie sprawy. To pomaga oswoić niepewność i zrozumieć, czego się spodziewać.

Etap 1: Wypełnienie formularza NK-A

Osoba z uprawnionej instytucji, która powzięła podejrzenie przemocy, wypełnia formularz NK-A. Może to nastąpić podczas interwencji, wizyty, rozmowy, a nawet po analizie sygnałów od innych osób. W NK-A opisuje się m.in. okoliczności, rodzaje przemocy i wstępne ryzyko dla osoby krzywdzonej. To formalny start procedury.

Etap 2: Przekazanie informacji osobie doznającej przemocy – NK-B

Osoba dotknięta przemocą otrzymuje formularz NK-B. To zestaw najważniejszych informacji: prawa, możliwe formy pomocy, kontakty, instrukcja bezpieczeństwa. Przekazanie NK-B odbywa się w sposób zapewniający dyskrecję i bezpieczeństwo.

Etap 3: Zespół Interdyscyplinarny i Grupa Robocza – NK-C i NK-D

Po zainicjowaniu sprawy przewodniczący Zespołu Interdyscyplinarnego w gminie wyznacza Grupę Roboczą do pracy nad konkretną sytuacją. W jej skład zwykle wchodzą: pracownik socjalny, policjant, przedstawiciel oświaty, ochrony zdrowia oraz – w razie potrzeby – przedstawiciel organizacji pozarządowych. Grupa kontaktuje się z osobą doznającą przemocy, by opracować plan pomocy. Tu wykorzystuje się formularze NK-C (dot. osoby doznającej przemocy) oraz NK-D (dot. osoby stosującej przemoc).

Etap 4: Planowanie i wdrażanie pomocy

Plan pomocy obejmuje działania „szyte na miarę” konkretnej sytuacji. Może to być m.in.:

zapewnienie bezpieczeństwa: schronienie w ośrodku interwencji kryzysowej, domach dla osób doświadczających przemocy, wsparcie w ewakuacji, przewóz, opieka nad dziećmi,
pomoc prawna i psychologiczna: konsultacje, terapia, mediacje (tylko jeśli bezpieczne), przygotowanie pism do sądu i prokuratury,
wsparcie socjalne: zasiłki, bony żywnościowe, pomoc rzeczowa, mieszkalnictwo wspierane,
edukacja i profilaktyka: warsztaty, programy korekcyjno-edukacyjne dla sprawców przemocy,
monitorowanie sytuacji: regularne spotkania grupy roboczej i kontakt z osobą doznającą przemocy.

Etap 5: Zakończenie procedury

Procedura Niebieskiej Karty trwa do momentu, aż ustanie przemoc i zagrożenie lub wyczerpane zostaną potrzeby pomocowe. Decyzję o zamknięciu podejmuje Grupa Robocza/ Zespół Interdyscyplinarny, dokumentując przebieg i efekty wsparcia.

Twoje prawa i bezpieczeństwo w trakcie procedury

W całym procesie najważniejsza jest Twoja ochrona. Masz prawo do informacji, wsparcia i poważnego traktowania każdego zgłoszenia. Poniżej kluczowe rozwiązania, które mogą zostać uruchomione równolegle z Niebieską Kartą.

Nakaz natychmiastowego opuszczenia mieszkania

Policja (lub Żandarmeria Wojskowa w określonych przypadkach) może wydać nakaz natychmiastowego opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania oraz zakaz zbliżania się do niego wobec osoby stosującej przemoc. Nakaz działa od razu po wydaniu i obowiązuje przez ustawowo określony czas, z możliwością przedłużenia przez sąd. To rozwiązanie ma chronić Ciebie i bliskich bez konieczności natychmiastowej przeprowadzki ofiary.

Zakazy kontaktu i środki ochrony

Zakaz kontaktowania się z Tobą przez telefon, SMS, komunikatory i media społecznościowe.
Zakaz zbliżania się na określoną odległość do Ciebie, domu, pracy, szkoły dzieci.
Nadzór policyjny lub inne środki zapobiegawcze w postępowaniu karnym.

O te środki możesz wnioskować przy wsparciu prawnika, pracownika socjalnego lub policji. W praktyce nakazy i zakazy często towarzyszą procedurze Niebieskiej Karty, choć są wydawane na podstawie odrębnych przepisów.

Ochrona danych i prywatności

Dane osób doznających przemocy są chronione. Zgłoszenie możesz złożyć także jako świadek – anonimowo lub z prośbą o nieujawnianie danych osobie stosującej przemoc. Pamiętaj jednak, że przy dalszych czynnościach (np. w sądzie) Twoje dane mogą być potrzebne; pracownik prowadzący sprawę wyjaśni Ci bezpieczne opcje.

Jak się przygotować: praktyczny plan bezpieczeństwa

Nawet najlepsze przepisy nie zastąpią Twojego planu bezpieczeństwa. Zanim uruchomisz – albo równolegle z uruchomieniem – Niebieskiej Karty, zrób kilka konkretnych kroków, które mogą uratować zdrowie, a nawet życie.

Notatnik przemocy i dowody

Prowadź „dziennik zdarzeń”: daty, godziny, co się wydarzyło, kto był świadkiem, jak się czułaś/eś. Trzymaj w bezpiecznym miejscu lub w chmurze.
Zabezpieczaj wiadomości: SMS, e-maile, nagrania, screeny z komunikatorów i mediów społecznościowych. Rób kopie na bezpiecznym koncie.
Dokumentuj obrażenia: zdjęcia (z datą), zaświadczenia lekarskie, karta informacyjna z SOR, obdukcja.
Spis kontaktów: numery do zaufanych osób, OPS/MOPS, policji, lokalnego OIK, prawnika. Zapisz je na kartce, nie tylko w telefonie.

Pakiet awaryjny i sygnały bezpieczeństwa

Pakiet „na już”: dokumenty (dowód, paszport, akty urodzenia dzieci), leki, klucze, gotówka/karta, ładowarka, podstawowe ubrania. Schowaj u zaufanej osoby.
Hasło alarmowe: umówione słowo z sąsiadką/przyjacielem, które znaczy „dzwoń na 112”.
Droga ewakuacji: przećwicz wyjście z mieszkania, dojazd do schronienia lub bezpiecznego miejsca.

Dzieci i młodzież – szczególne potrzeby

Porozmawiaj z dziećmi adekwatnie do ich wieku: powiedz, że przemoc to nie ich wina i że dorosłym wolno prosić o pomoc.
Ustal bezpieczne sygnały i miejsce spotkania, jeśli trzeba szybko wyjść.
Współpracuj ze szkołą: pedagog/psycholog szkolny może pomóc i wesprzeć wszczęcie procedury.

Gdzie i jak zgłosić – ścieżki kontaktu

Jeśli zastanawiasz się „niebieska karta - co to” i gdzie zacząć, poniżej masz najprostsze drogi zgłoszenia:

112 – numer alarmowy: gdy jest bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Powiedz operatorowi, że to przemoc domowa i czy sprawca jest obecny.
Policja: osobiście na komisariacie lub telefonicznie. Funkcjonariusz może od razu wszcząć procedurę i wydać środki ochronne.
OPS/MOPS (ośrodek pomocy społecznej): zgłoszenie osobiste, telefoniczne lub mailowe; pracownik socjalny rozpocznie działania.
Szkoła/poradnia: nauczyciel, pedagog, psycholog – szczególnie ważne przy krzywdzeniu dzieci.
Placówki medyczne: lekarz, pielęgniarka, SOR; po udzieleniu pomocy medycznej personel może uruchomić Niebieską Kartę.

Pamiętaj, nie musisz mieć „twardych dowodów”, by zgłosić podejrzenie. Wystarczy opisać, co wiesz i co czujesz. Procedura jest po to, by Cię wysłuchać i pomóc.

Najczęstsze mity i fakty

Mit: „To sprawa rodzinna, nie wolno się wtrącać.”
Fakt: Przemoc domowa to naruszenie prawa i zagrożenie życia/zdrowia. Reagowanie jest wyrazem troski i odpowiedzialności.
Mit: „Bez zgody ofiary nie można nic zrobić.”
Fakt: Uprawnione służby mogą i muszą działać, a Niebieska Karta może zostać uruchomiona bez zgody osoby pokrzywdzonej.
Mit: „Niebieska Karta zniszczy rodzinę.”
Fakt: Celem procedury jest zatrzymanie przemocy i ochrona domowników. To przemoc niszczy rodzinę, nie pomoc.
Mit: „Trzeba mieć obdukcję, żeby zacząć.”
Fakt: Nie. Obdukcja i dokumentacja medyczna są pomocne, ale nie są warunkiem wszczęcia.
Mit: „Sprawca się obrazi – będzie gorzej.”
Fakt: Dlatego procedura łączy wsparcie z ochroną: możliwe są natychmiastowe nakazy/zakazy, a służby monitorują sytuację.

Współpraca z instytucjami – czego oczekiwać

Od pierwszego kontaktu masz prawo do rzetelnej informacji i szacunku. Pracownicy służb powinni mówić prostym językiem, wyjaśniać kolejne kroki i upewniać się, że rozumiesz swoje prawa. Masz prawo:

by ktoś Ci towarzyszył podczas rozmów (np. osoba zaufana),
odmówić odpowiedzi na pytania, które zagrażają Twojemu bezpieczeństwu w danej chwili,
otrzymać informacje o dostępnych świadczeniach i wsparciu psychologicznym/prawnym,
zgłosić zastrzeżenia co do sposobu prowadzenia sprawy.

Jeżeli masz poczucie, że Twoja sprawa nie jest traktowana poważnie, poproś o kontakt z przełożonym lub przewodniczącym Zespołu Interdyscyplinarnego w Twojej gminie.

Jak rozmawiać o przemocy – dla osób wspierających

Bywasz pierwszą osobą, do której trafia prośba o pomoc. Twoja reakcja może zdecydować o tym, czy ktoś wejdzie na ścieżkę „niebieska karta - co to i jak zacząć”. Oto wskazówki:

Uwierz i nazwij rzecz po imieniu: „To, co opisujesz, to przemoc. Nie zasługujesz na to.”
Nie oceniaj i nie minimalizuj. Zamiast radzić – pytaj: „Czego teraz najbardziej potrzebujesz?”
Zapewnij o dostępnej pomocy i pomóż w kontakcie z instytucjami. Zaoferuj towarzyszenie.
Szanuj decyzje osoby doznającej przemocy, jednocześnie przypominając o opcjach bezpieczeństwa.

Przykładowy scenariusz – jak to bywa w praktyce

Anna mieszka z partnerem i dwojgiem dzieci. Partner coraz częściej krzyczy, kontroluje wydatki, kilkukrotnie popchnął Annę. Po kolejnej awanturze sąsiadka dzwoni na 112. Policja przyjeżdża, rozdziela strony, ocenia ryzyko i wypełnia NK-A. Anna otrzymuje NK-B i podstawowe informacje o wsparciu. Funkcjonariusze wydają nakaz natychmiastowego opuszczenia mieszkania wobec sprawcy. W ciągu kilku dni Grupa Robocza OPS+Policja+szkoła kontaktuje się z Anną, planują pomoc: konsultacje prawne, wsparcie psychologiczne, rozmowę ze szkołą dzieci, ewentualne świadczenia. Po kilku miesiącach sytuacja jest stabilna, Anna czuje się bezpiecznie, a procedura zostaje zamknięta.

FAQ: najczęstsze pytania

Niebieska Karta - co to w skrócie?

To skoordynowany system pomocy osobie doznającej przemocy domowej: od pierwszej interwencji po plan wsparcia realizowany przez Zespół Interdyscyplinarny. Nie wymaga zgody ofiary i jest bezpłatny.

Czy muszę składać zawiadomienie do prokuratury?

Nie, aby uruchomić procedurę nie jest to konieczne. Zawiadomienie o przestępstwie może zostać złożone równolegle – zwłaszcza gdy doszło do pobicia, gwałtu, gróźb karalnych czy uporczywego nękania.

Czy sprawca dowie się, kto zgłosił?

Jako świadek możesz zgłosić podejrzenie anonimowo. Służby chronią dane osobowe. W toku innych postępowań (np. sądowych) mogą pojawić się pytania o źródło informacji – wtedy omów z prowadzącym bezpieczne rozwiązania.

Jak długo trwa Niebieska Karta?

To zależy od sytuacji: stopnia zagrożenia, dostępnych rozwiązań i postępów w planie pomocy. Procedurę zamyka się po ustaniu przemocy i zaspokojeniu potrzeb bezpieczeństwa.

Czy „niebieska karta - co to” dotyczy też przemocy ekonomicznej lub psychicznej?

Tak. Obejmuje wszystkie formy przemocy domowej – fizyczną, psychiczną, seksualną, ekonomiczną, zaniedbanie i przemoc cyfrową.

Czy dzieci są obejmowane procedurą?

Tak. Dzieci – jako osoby doznające przemocy lub jej świadkowie – są chronione przez system, a szkoła i inne instytucje działają we współpracy z rodzicem/opiekunem, który nie stosuje przemocy.

Co jeśli po zgłoszeniu sytuacja się zaostrzy?

Natychmiast dzwoń na 112. W razie potrzeby policja może wydać nakaz opuszczenia mieszkania i zakazy zbliżania/kontaktu. Omów z Grupą Roboczą aktualizację planu bezpieczeństwa.

Gdzie szukać pomocy – kontakty i linki

112 – w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia.
Policja – najbliższy komisariat lub telefon alarmowy; zapytaj o możliwość natychmiastowych środków ochrony.
Ośrodek Pomocy Społecznej (OPS/MOPS) – w Twojej gminie/mieście; pracownik socjalny pomoże uruchomić procedurę i zorganizować wsparcie.
Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie (PCPR) – informacje o lokalnych formach pomocy, w tym ośrodkach interwencji kryzysowej.
Ośrodek Interwencji Kryzysowej (OIK) – całodobowe wsparcie, schronienie, konsultacje prawne i psychologiczne.
Ogólnopolskie linie pomocowe: skorzystaj z aktualnych numerów i godzin pracy dostępnych na stronach właściwych instytucji. Przykładowe zasoby: Niebieska Linia, 116 111 dla dzieci i młodzieży. Sprawdzaj na stronach operatorów najświeższe informacje o dyżurach.

Jeśli nie wiesz, od czego zacząć, zadzwoń do lokalnego OPS/MOPS i powiedz: „Potrzebuję porady w sprawie przemocy domowej i Niebieskiej Karty.” Pracownik pokieruje Cię dalej.

Wspierające narzędzia i dokumenty

Checklista: pierwszy tydzień bezpieczeństwa

Porozmawiaj z zaufaną osobą i ustal sygnał alarmowy.
Spakuj mini pakiet awaryjny i zdeponuj go poza domem.
Zapisz w kalendarzu ważne kontakty (OPS/MOPS, policja, OIK, prawnik).
Rozpocznij dziennik zdarzeń i zrób kopie najważniejszych wiadomości.
Skontaktuj się z OPS/MOPS lub policją w sprawie uruchomienia Niebieskiej Karty.

Jak mówić o swojej sytuacji – wzór komunikatu

„Nazywam się [imię]. Od [miesiące/lata] doświadczam przemocy domowej ze strony [kto]. Obejmuje ona [opisz krótko: przemoc fizyczna/psychiczna/ekonomiczna/seksualna]. Obawiam się o swoje bezpieczeństwo [i dzieci]. Proszę o uruchomienie procedury Niebieskiej Karty i informację o dostępnych formach ochrony.”

Współistnienie Niebieskiej Karty z innymi postępowaniami

Procedura pomocowa może przebiegać równolegle z innymi działaniami:

Postępowanie karne – zawiadomienie o przestępstwie (np. o znęcaniu się, groźbach karalnych, gwałcie, uszkodzeniu ciała).
Sprawy cywilne/rodzinne – o alimenty, kontakty z dziećmi, ograniczenie/pozbawienie władzy rodzicielskiej, eksmisja, zakaz zbliżania/kontaktu.
Środki administracyjne i ochronne – natychmiastowe nakazy/zakazy, wsparcie socjalne.

To, że toczy się jedno z tych postępowań, nie blokuje uruchomienia Niebieskiej Karty. Wręcz przeciwnie – dokumentacja z procedury może wzmocnić Twoją sprawę i lepiej udokumentować przemoc.

Jak dbać o siebie w procesie

Kontakt z instytucjami, opowiadanie o trudnych doświadczeniach, decyzje prawne – to wszystko wyczerpuje. Pamiętaj o kilku zasadach:

Miej „sojusznika”: przyjaciel, członek rodziny, psycholog, grupa wsparcia.
Rób przerwy: planuj działania, ale dbaj o sen, jedzenie, ruch.
Świętuj małe kroki: każdy element planu to postęp ku bezpieczeństwu.

Przykładowe pytania do pracownika prowadzącego

Jakie działania ochronne możemy wdrożyć już dziś?
Kto będzie w mojej Grupie Roboczej i jak często się spotkamy?
Jakie świadczenia i wsparcie psychologiczne są dla mnie dostępne?
Jak mogę zabezpieczyć dowody i czy potrzebuję zaświadczeń lekarskich?
Jak długo potrwa procedura i co będzie oznaczało jej zakończenie?

Niebieska Karta w pytaniach o język i kulturę

Wielu osobom trudno jest wypowiedzieć słowo „przemoc”. Skłaniamy się ku „kłótni”, „trudnej sytuacji”, „napięciu”. Tymczasem jasne nazwanie zjawiska otwiera drogę do pomocy. Jeśli bliska osoba pyta Cię: „niebieska karta - co to?”, to często sygnał, że jest gotowa na pierwszy krok. Warto wtedy krótko wyjaśnić: „To procedura, która ma Cię chronić, połączyć działania wielu instytucji i dać konkretne wsparcie – bez opłat i bez skomplikowanych formalności.”

Podsumowanie: masz prawo do spokoju i wsparcia

Niebieska Karta to narzędzie bezpieczeństwa, które można włączyć szybko i bez barier – niezależnie od tego, czy chcesz składać zawiadomienie o przestępstwie. To także sieć ludzi i instytucji, która ma stanąć po Twojej stronie. Jeśli w głowie wciąż kołacze myśl: „niebieska karta - co to” – pomyśl o niej jak o drzwiach do pomocy: otwierasz je raz, a za nimi czekają informacje, ochrona i wsparcie. Zrób dziś jeden krok: napisz, zadzwoń, powiedz komuś. To wystarczy, żeby zacząć.

Uwaga: informacje w artykule mają charakter edukacyjny i nie stanowią porady prawnej. Przepisy i procedury mogą się zmieniać; w razie wątpliwości skonsultuj się z prawnikiem lub pracownikiem właściwej instytucji.

Materiały i źródła do dalszej lektury

Mini słowniczek pojęć

NK-A – formularz wszczęcia procedury przez uprawnioną instytucję.
NK-B – informacje dla osoby doznającej przemocy.
NK-C – dokumentacja działań wobec osoby doznającej przemocy (praca Grupy Roboczej).
NK-D – dokumentacja działań wobec osoby stosującej przemoc.
Zespół Interdyscyplinarny – gminny zespół koordynujący pomoc.
Grupa Robocza – zespół specjalistów pracujących nad konkretną sprawą.

Na zakończenie: lista kontrolna „Niebieska Karta – start”

Opisz krótko swoją sytuację i określ największe ryzyko (dla Ciebie/dzieci).
Wybierz kanał kontaktu: 112 / Policja / OPS/MOPS / OIK.
Poproś wyraźnie: „Proszę o uruchomienie procedury Niebieskiej Karty.”
Zapytaj o środki ochrony możliwe do zastosowania natychmiast.
Ustal termin pierwszego spotkania Grupy Roboczej.
Zapisz wszystkie kontakty i daty; przechowuj dokumenty w bezpiecznym miejscu.